بازار ساعتهای مچی مملو از برندهای معتبر و برندهای به اصطلاح "مد" است که تشخیص اصالت در میان آنها، به ویژه برای برندهای غیرتخصصی، کاری دشوار به نظر میرسد. در حالی که تشخیص رولکس یا اُمگا اصل از کپی قوانین مشخصی دارد، برندهایی مانند کوانتوم (Quantum)، واینر (Weiner)، آلن دلون (Alain Delon) و ولینتینو رودی (Valentino Rudy) در دستهبندی خاصی قرار میگیرند که نیازمند دقت بیشتری هستند.

اولین گام برای تشخیص هر ساعت اصل، بررسی پیشینه برند است. برندهایی مانند آلن دلون عمدتاً به عنوان برندهای پوشاک و اکسسوری با تولید انبوه شناخته میشوند که ارزش کلکسیونی بالایی ندارند، اما هنوز هم نمونههای غیراصل (کپی) فراوانی از آنها در بازار وجود دارد. برای این دسته، باید به جای گمانهزنی درباره تاریخچه، روی کیفت ساخت تمرکز کنید.

در بررسی فیزیکی، به وزن و کیفیت ساخت بدنه (کیس) دقت کنید. یک ساعت اصل، حتی اگر از جنس استیل ساده باشد، وزنی متوازن و سنگینتر از نمونههای تقلبی دارد که اغلب از آلیاژهای ارزان با پوشش آبکاری استفاده میکنند. برای برندهای میانرده مثل کوانتوم و واینر، توجه به جنس شیشه بسیار حیاتی است؛ ساعتهای اصل معمولاً از شیشه یاقوت (Sapphire) با انعکاس نور مایل به آبی استفاده میکنند، در حالی که کپیها از شیشه معدنی یا اکریلیک با انعکاس سفید و خط و خشپذیر بهره میبرند.

مهمترین بخش تشخیص، بررسی صفحه (دیال) و درفش (کتیبه ها) است. در برندهای ولینتینو رودی و آلن دلون، لوگو باید با دقت بسیار بالا و با رنگهای زنده و مات چاپ شده باشد. اگر حروف لوگو برجسته یا دارای پرزهای ریختگی باشند، یا اگر فاصله کلمات "Automatic" و "Chronograph" با استانداردهای بصری همخوانی نداشته باشد، احتمال غیراصل بودن بسیار بالاست. همچنین، وجود هرگونه ذره گرد و غبار در زیر شیشه یا کج بودن عقربهها نشانه مونتاژ غیراستاندارد و غیراصیل است.